خدا بود رشوه و پول معاويه را قبول كرد و بسوى معاويه رفت . بعد از آن امام حسن عليه السّلام بلند شد و خطبه خواند ، پس از حمد ، و ثناى خدا فرمود : أيها الناس ! اين فلان مرد كندى بود كه من او را براى جنگ با دشمن خدا و پسر هند جگرخوار فرستادم ولى معاويه براى او رشوه فرستاد و او را بمتاع فناپذير و بىارزش دنيا وعده داد و آرزومند كرد ، او هم دين و آخرت خود را بدنيائى كه فانى و غير باقى است فروخت و متوجّه معاويه گرديد ، من يك مرتبه ديگر بشما خبر دادم كه شما وفا و عهدى نداريد و خيرى نزد شما نخواهد بود ، شما همه بندگان دنيائيد . من مردى را بجاى آن مرد كندى روانه ميكنم ولى مىدانم كه او هم نظير رفيق قبلى خود - بدون اينكه دربارهء عاقبت امر خود فكر كند و راجع بدين خود مراقب خدا باشد - خواهد بود . پس حضرت امام حسن عليه السّلام مردى از قبيلهء مراد را با ( 4000 ) نفر به طرف معاويه روانه كرد ، امام حسن با حضور داشتن مردم نزد آن مرد آمد و او را از بيوفائى و عهدشكنى بر حذر داشت همين‌كه آن مرد در شهر انبار وارد گرديد قاصد معاويه نظير همان رشوه و وعده‌هائى كه براى آن مرد كندى آورده بود براى او نيز آورد ، آن شخص مرادى هم متوجّه معاويه شد درحالىكه دنياى خود را بر آخرت خود برگزيد و دين خود را به چيزى بىارزش و فانى فروخت و جهنّم را براى خود انتخاب نمود . بعد از آن امام حسن عليه السّلام بلند شده خطبه خواند و پس از آنكه حمد و ثناى خداى را بجاى آورد فرمود : من بشما ثابت كردم كه شما بعهد و پيمانى وفا نخواهيد كرد ، آن شخص مرادى كه شما او را